Het ondenkbare denkbaar: in Oost Europa
Different culture, different vibe. Als je door een land reist met een volstrekt andere cultuur, val je van de ene verbazing in de andere. Het ondenkbare is daar denkbaar. We hebben een paar jaw-dropping verhalen, die zich toevallig (of zou dat geen toeval zijn?) allemaal in de oostelijke regionen van Europa afspelen. Vertel ons jouw gekste vakantieverhaal!
CheQQers Jeroen vertrok voor maanden naar Oost Europa, een voor de meeste mensen niet zo voor de hand liggende reis, maar een geweldige ervaring! En als je met de trein door deze landen tuft, maak je regelmatig iets, op zijn zachtst gezegd voor ons, vreemds mee. Jeroen en zijn vrienden wilden vanuit Lviv, een kleine stad in het westen van de Oekraïne, met de nachttrein naar Boedapest. Maar die nachttrein zat vol, helaas. Niet getreurd, de plaatselijke bevolking had een passende oplossing.
‘Alles was in het Cyrillisch. We snapten dus niets van wat op de borden stond. Ineens kwam er een jongen naar ons toe, die zei dat ie wel iemand wist die ‘iets kon regelen’. Namelijk de vrouw van de conducteur. Nou, is dát even aardig, dachten wij. Ze zei dat we vooraf tien euro per persoon moesten betalen, we waren met z’n drieën, dertig euro dus. Ook al zou dit doorgestoken kaart zijn, dan hadden we niet al teveel geld verloren. Ze zei dat we moesten wachten, ze zou zo terugkomen. We zagen haar weglopen en ons geld aan een politieman geven. Vlak daarna verscheen er een andere wagon die aan de trein gekoppeld werd. We kregen ons kaartje en mochten daar zitten. Het werd een prima treinreis, maar het was duidelijk dat de locals hier een dealtje hadden gesloten met de plaatselijke politie om wat geld bij te verdienen met toeristen die ‘zwartrijden’; de wagon ‘bestond’ immers niet officieel. Geen probleem voor ons, wij hebben uiteindelijk maar de helft van het bedrag betaald, maar in Nederland zou dit écht niet kunnen!’
Tijdens diezelfde reis gingen Jeroen en zijn vrienden ook naar de Baltische staten. Ook daar ging het avontuur verder. ‘Tijdens de reis van Estland naar Riga vroeg een man heel vriendelijk om wisselgeld. Hij gaf ons een briefje en vroeg een boel kleingeld terug. Terwijl wij ons geld telden (een heleboel munten voor dat ene briefje), praatten we wat over zijn land. Het was een héél aardige man, dachten wij. Tot we hem later op de dag nog eens tegenkwamen en hij ons straal voorbij liep, terwijl hij ons wel gezien had. Dat vonden we héél vreemd, maar later snapten we waarom: toen ik, in Riga aangekomen, een biertje aan de bar bestelde en ons verkregen briefgeld aan de barman gaf, zei deze dat dat véél te weinig geld was voor een biertje! Vet opgelicht dus…’
Moskou, wat een supermooie stad! Maar na het Rode Plein en een aantal flessen wodka, wilden we eens iets anders gaan doen. Zwemmen. Dat leek ons wel een leuk idee. Eenmaal aangekomen bij het zwembad, verstond (natuurlijk) niemand Engels. Uiteindelijk vertelde iemand in de rij ons in gebrekkig Engels, dat we, voordat we het zwembad in mochten, naar de dokter moesten. Een dokter? Ik dacht dat we het verkeerd verstaan hadden, maar toen we achter ons keken, zagen we een lange rij met mensen die wachtten voor een bordje met een rood kruis. Een dokter dus. Vol verbazing sloten we aan in de rij en toen we eindelijk aan de beurt waren, werd er even snel in onze oren gekeken en met een lampje in onze ogen geschenen. Onze hartslag werd gevoeld, maar ook al zouden we doodziek zijn geweest, deze dokter zou dat nooit gemerkt hebben, zo onprofessioneel ging het eraan toe. Na dit avontuur liepen we terug naar de kassa en toen we aan de beurt waren om een kaartje te kopen, begon de caissière een heel verhaal in het Russisch. Waarop iemand in de rij voor ons vertaalde: ‘Jullie mogen hier niet zwemmen, want jullie komen niet uit Rusland.’ Nou, any weirder is het niet meer geworden die dag…
