Archief

Berichten getagged ‘India’

Rare gewoonten in andere landen, kun jij eraan wennen?

Japanse bruiloftAnder land, andere gewoonten. Het is tegenwoordig hip om je aan te passen, hoe eerder je de lokale gebruiken overneemt, het eten leert waarderen en zen wordt met de omgeving om je heen, hoe beter. Maar aan sommige gewoonten valt gewoon geen mouw te passen. Hier de gebruiken die ik, met m’n open minded, tolerante, wereldburgerstatus toch niet echt kon plaatsen in m’n eigen leven. Wat zijn jullie ervaringen?

China: Ik hou van China, ik ben verliefd op China, ik vind het een ronduit ge-wel-dig land, bevolkt door geniale mensen die zich écht nergens iets van aantrekken. Daarom houd ik van China. Maar soms moet je toch echt even je walging wegslikken; bijvoorbeeld als je op een stoepje dat lekkere broodje aant eten bent, en er ineens een dikke, vette, sappige, met etensresten gemixte rochel nét naast je landt. Chinezen hebben mijn hart gestolen, maar aan dat gespuug op straat (en gespuug is een understatement, want het ‘maken’ van die rochel kan soms minuten duren) kan ik toch écht niet wennen…

Rusland: Natuurlijk is Rusland een ‘world apart’, een land met zo’n ongelooflijke geschiedenis, waar je je in móét verdiepen. Dat de Russen niet zo snel een glimlach weggeven, is nog wel te begrijpen, na alles dat ze hebben meegemaakt en eigenlijk nog steeds meemaken (de Russische man wordt tegenwoordig nog maar 58 jaar omdat ie zich dooddrinkt van ellende). Maar van die ellende waar ik het over heb, kreeg ik ook het nodige mee. Namelijk ’s ochtends, in de metro. Het is dat de Moskouse metro toch wel de aller allermooiste op aarde is, anders zou ik die dodelijke alcohol katerlucht die erin hangt, nooit hebben kunnen overleven!

India: ‘The head wiggling country’. Mensen die er zijn geweest, snappen meteen dat ik het heb over de meest originele en nietszeggende hoofdbeweging die er is; een gewaggel van het hoofd, dat voor álle antwoorden wordt gebruikt; zowel voor ‘ja’, ‘nee’, als ‘ik weet het niet’. Je weet dus nooit waar je aan toe bent in India. Wil je met de tuk tuk ergens heen, dan wordt er fanatiek met het hoofd van links naar rechts gewaggeld en het is vaak goed gegaan, maar ook vaak fout. Maar hier erger ik me helemáál niet aan. Het is grappig en typisch voor India. Maar wat ook typisch is, is het onophoudelijk gestaar van mensen. Natuurlijk ben ik blond en heb ik blauwe ogen, maar in vele delen van India waren er ’s avonds geen vrouwen op straat te bekennen en dus werd ik van top tot teen bekeken, elke dag, urenlang. Ze schamen zich er ook niet voor; in Nederland zou het ronduit asociaal zijn om een uurtje of drie met open mond naar degene tegenover je in de trein te zitten gapen. Maar in India is dit de normaalste zaak van de wereld, en ook dáár kon ik maar niet aan wennen.

Japan: Japanners zijn natuurlijk über fanatiek vriendelijk. En dat uit zich in het altijd glimlachen, maar vooral in buigingen maken. Overal waar je komt, zelfs in de supermarkt, wordt er een kort buiginkje voor je gemaakt. Wat ik eerst niet wist, is dat Japanners het niet erg waarderen (al laten ze dat niet merken) als je deelneemt aan die manier van begroeten. Jouw rol is een glimlachje schenken en doorlopen. Ga je de wedstrijd buigingen maken aan, dan kun je hier verdomd lang mee bezig zijn; de Japanner wil namelijk altijd, uit respect, een diepere buiging dan jij maken. Dus als je een middagje niets te doen hebt…

Wat is jullie ervaringen van gewoonten of rituelen die toch, ook al ben je een echte wereldreiziger, niet in ons Westerse hoofd kunnen worden gestampt?

Zó ga je gezond op reis!

maart 4, 2011 Een reactie plaatsen

Griekse dokterEen goede voorbereiding is het halve werk. Dat klinkt lekker burgerlijk en nóg meer cliché, maar het is wél écht waar. Op de Vakantiebeurs stonden niet alleen stands van de meest ge-wel-di-ge landen (waar ik watertandend voorbij liep), de één nog mooier dan de ander. Nee, ook de keiharde werkelijkheid was vertegenwoordigd. Een werkelijkheid die helemaal niet zo keihard hoeft te zijn als je een béétje weet waar je mee bezig bent!

Gezond op reis. Uit recente onderzoeken blijkt toch weer dat mensen het niet zo nauw nemen met de inentingen, pillen, en andere onhebbelijkheden die een (verre) reis met zich meebrengen. Maar toch moet je erover nadenken, want er bestaan wel degelijk gevaren als je een jungletocht in Indonesië gaat doen. Of een trekking in de Himalaya. Aapjes verzorgen in Afrika. Ja, zelfs een strandvakantie in Turkije kan genoeg zijn voor een doktersbezoek na afloop. Dan kun je maar beter goed voorbereid zijn. Natuurlijk heb ik zelf één en ander meegemaakt. Dat staat allemaal al mooi op een rijtje in een eerder verschenen blogpost van mij!

Voor meer informatie over goed voorbereid op reis gaan, kun je bij je eigen GGD terecht én op http://www.gezondopreis.nl/, waar je al het laatste nieuws kunt vinden over uitgebroken ziekten of adviezen met betrekking tot jouw vakantiebestemming. Zo hoeft een simpele bacterie of parasiet niet meteen je hele vakantie te verpesten!

De laatste loodjes van de expeditie

oktober 18, 2010 Een reactie plaatsen

ExpeditieledenEelke vertelt over het laatste en zwaarste deel van haar moedige expeditie: het beklimmen van de Stok Kangri in India, op 6.137 meter hoogte…

Dag 4 van de expeditie: Het wassen met ijskoud water en het inpakken van de tenten en de rest van de spullen wordt al bijna routine. Net als mijn hoofdpijn, misselijkheid en overgeven. Vandaag vertrekken we naar Stok Kangri Basecamp. De klim begint van 4200 meter hoogte. Via morene puilhellingen en wat geklauter over rotsblokken klimmen we in enkele uren naar het 4900 meter hoge basiskamp. De komende nachten zullen we hier blijven om ons optimaal voor te bereiden op de toppoging. Nu we de top ook echt in zicht hebben begint de spanning te stijgen.

Na weer een overgeefsessie of drie kruip ik maar vroeg mijn bedje in. Het is -5 graden en door de hele dag zon, koude wind en inspanningen om het weinige voedsel dat ik in me heb vast te houden voelt het nu nog kouder aan. Gelukkig heb ik een heerlijk warme donzen slaapzak en val ik snel in slaap.

Na eindelijk weer eens een keer een nacht bijna onafgebroken doorgeslapen te hebben voel ik me de volgende dag ook weer wat beter. De hoofdpijn is afgezwakt naar een zeurende pijn en de misselijkheid maakt plaats voor een lichte trek in eten. We hebben vandaag een rustige dag waarin we ’s ochtends de klimgordels en stijgijzers testen. Daarna wordt er besloten om op 5400 meter een depot te gaan maken en deze spullen samen met wat extra water op te slaan voor de toppoging. Ik besluit niet mee te gaan met de groep en blijf achter in het kamp om krachten uit te sparen en energie op te doen. Tegen heug en meug en met lange tanden waag ik me voorzichtig aan wat droge rijst en fruit. Het smaakt me totaal niet op deze hoogte, maar  als ik een kans wil maken op de top moet ik weer helemaal fit zijn. Ik zie de groep na een pittige klim verdwijnen achter een bergkam en snoes wat weg in de schaduw van m’n tentje. Als ik wakker word is het eind van de middag en verwacht ik de groep snel terug. Mijn hoofdpijn is er ook weer in alle  hevigheid en na het innemen van paracetamol begint het overgeven weer van voor af aan: al het eten wat ik geprobeerd heb deze dag tot me te nemen zie ik voor de tent op de grond liggen. Ik sta te trillen op m’n benen en weet dat hierbij mijn expeditie Stok Kangri op houdt. In deze staat kom ik nog niet eens de eerste bergkam over. Er rest mij maar een ding en dat is afdalen. Dit gevoel wordt versterkt als de groep vermoeid  terug komt van 5400 meter. Het was een stuk zwaardere klim dan verwacht, en dan ben je nog niet eens halverwege de top! Met bij velen stekende hoofdpijn komt het besef dat we zeker niet allemaal die top zullen bereiken. En de eerste afvallers melden zich aan.

Na een lange nacht waarbij ik de kou tot in m’n botten voel en de ene gekke droom na de andere beleef ben ik blij dat het de volgende dag is. Ik pak m’n spullen zo goed en kwaad als het gaat in en ben klaar voor vertrek. Te paard, totaal vermoeid en zonder energie maar met opgeheven hoofd (want we hebben het wel gered tot aan het basiskamp!) vertrekken mijn door migraine gevelde klimmaatje en ik naar beneden weer terug richting Leh. Het afscheid valt zwaar, we hadden dit zo graag met z’n allen willen doen, maar aan de andere kant is er ook opluchting omdat we niet langer op deze hoogte in deze omstandigheden hoeven te blijven en af kunnen dalen naar een ‘luxere’ wereld waar we hopelijk snel weer op krachten zullen komen.

De rest van de groep blijft de dag relaxend in het basiskamp en maken zich klaar voor de toppoging: vannacht om 0.00 uur zal deze dan eindelijk beginnen. Rond middernacht staan 25 challengers klaar om de uitdaging waar we ruim een half jaar mee bezig zijn geweest aan te gaan. Het is koud, en hoewel de oogjes nog niet helemaal open staan, voelt iedereen de spanning, vandaag gaat het eindelijk gebeuren! Het eerste deel tot aan het depot is bekend terrein. Onderaan de gletsjer worden de klimgordels en stijgijzers aangetrokken en volgt een zware klim. Het is nog steeds donker en in een lange slinger loopt de groep voetje voor voetje de steile helling op. Na een korte rust volgt een beklimming over rotsen en worden er groepjes verdeeld om aan elkaar gezekerd de steile sneeuwhellingen te bedwingen. De bekende gebedsvlaggetjes op de top komen langzaamaan in zicht. De top lijkt zo dichtbij en enthousiast klimt het eerste groepje door. Wat volgt is de meest slopende en uitputtende klim van de hele expeditie. Inmiddels op zo’n 6000 meter, waar de zuurstof met 50% is afgenomen, is het werkelijk happen naar adem. Het blijkt een flinke klim over rotsen, en na elke drie stappen moet er even uitgehijgd worden. Mentaal wordt de groep flink op de proef gesteld, want elke keer als je denkt er te zijn, blijkt er weer een helling op te doemen. Maar na het laatste heuveltje is de top dan eindelijk echt in zicht en met het laatste beetje energie staan 21 expeditiechallengers dan echt op de 6.137 meter hoge top van de Stok Kangri. Wat een enorme top prestatie!

Jammer genoeg heb ik daar zelf niet bij kunnen staan. Maar al met al kijk ik terug op een ongelofelijke ervaring. En het doel dat we ons gesteld hadden, hebben we dubbel en dwars gehaald: € 50.621,- euro hebben wij met z’n allen binnengehaald voor Stichting Atma Mumbai. Cheqqer: ook jullie bedankt voor de bijdrage hieraan.  

Bergbeklimmen voor het goede doel!

oktober 4, 2010 Een reactie plaatsen

bergbeklimmenHet spannende vervolg van de bergbeklimming in India. Eelke Rutten vertelt!

Na maanden van trainen en voorbereiden is het dan eindelijk zover.. met 27 young professionals beginnen we aan de Atma Challenge 2010:  een expeditie naar de 6137 meter hoge Stok Kangri in de Indiase Himalaya.

Met zes jeeps worden we opgehaald en na eerst nog een bezoek gebracht te hebben aan het prachtige Spitok klooster starten we dan eindelijk onder leiding van ervaren bergbeklimmer en gids René de Bos onze 8 daagse tocht. De afgelopen dagen hebben we goed kunnen wennen aan de hoogte. In een gestaag tempo wandelen we door het kale landschap. Beschutting voor de brandende zon is hier niet, waardoor al snel zonnebrandcrème, petten, hoeden en sjaals de tas uitgetoverd worden om ons te beschermen tegen zonnebrand. Met witbesmeerde gezichten en handen trotseren we de zon en komen we eind van de middag aan in het eerste kamp op 3350 meter. De tenten worden opgezet, en ’s avonds genieten we van onze eerste trekkersmaaltijd.. Nou ja, trekkersmaaltijd? Nooit gedacht dat je in de bergen nog eens geflambeerde bananen voorgeschoteld zou krijgen. De koks hebben er echt werk van gemaakt. En met een volle buik vallen we in diepe slaap.

De volgende ochtend blijkt toch niet iedereen even fijn geslapen te hebben; harde matjes, nachtelijk plassen in de buitenlucht tussen de paarden, lichte hoofdpijn en rare dromen hebben enkele van ons flink wakker gehouden. Maar na een heerlijk ontbijt is iedereen weer vol energie en vertrekken we richting het 4100 meter hoge Rumbak. Het wordt een dag waarop ons evenwicht  regelmatig getest gaat worden wanneer we weer een beekje proberen over te steken zonder natte schoenen op te lopen. En halverwege de dag gaat dat toch even mis wanneer ik de steen waarop ik sta de rivier in zie glijden. Met niet één maar twee natte voeten tot gevolg. Dan maar even op m’n sportschoenen verder zodat m’n sokken en bergschoenen kunnen drogen. Gelukkig gaat dat redelijk snel met die felle zon.

Als we einde van de dag in het kamp aankomen voel ik een vreselijke hoofdpijn op komen. Dat zal toch geen hoogteziekte zijn? Na een kort nachtje slapen van nog geen twee uur (bij het sluiten van de ogen wist ik door de duizeligheid niet hoe snel ik uit m’n tentje moest kruipen om alles uit te braken wat ik in me had…) stond ons een mooie klim te wachten naar de 4900 meter hoge Stok La. Met zo weinig energie van een brakke nacht bleek het een enorme opgave om op deze hoogte zo’n top te beklimmen. Maar na 3 uur flink afzien en naar adem happen stond ook ik daar op de top. Wat een slopende klim was dit, maar dat vergeet ik meteen als ik het prachtige uitzicht met besneeuwde bergtoppen zie. Nu nog eens 5 uur afdalen en dan weer eens proberen te eten en op energie te komen in het kamp. Want nu die Stok Kangri dichter bij komt, begint het steeds meer te kriebelen.. Zouden we er in slagen deze 6 duizender te bedwingen?

Categorieën:Algemeen, Bestemmingen, Ervaringen Tags:

Bergbeklimmen voor het goede doel

september 21, 2010 Een reactie plaatsen

Mountain ViewRemember Eelke? Zij beklom de Stok Kangri, een 6137 meter hoge berg in India voor de stichting ATMA. Deze stichting zet zich in voor kinderen in India, voor wie goed onderwijs niet altijd vanzelfsprekend is. Cheqqer sponsorde Eelke op deze moedige missie voor 250 euro, en in ruil daarvoor deelt Eelke haar ervaringen met ons. Hier, na terugkomst van een zware reis, lees je het eerste deel van Eelkes verhaal.

Na drie fantastische dagen in het hectische Delhi, waar we flink kennis hebben kunnen maken met de Indiase cultuur en alle highlights van de stad hebben bezocht, vertrekken we dan eindelijk naar Leh, de hoofdstad van Ladakh. Ladakh, de meest noordelijke provincie van India, is een totaal andere wereld. Ingeklemd tussen besneeuwde bergtoppen lijkt het geïsoleerd door de buitenwereld.  Na een rustige vlucht met weinig turbulentie wordt de landing ingezet. En wat een spektakel is dat! We scheren vlak over besneeuwde bergkammen en staan vervolgens plat op de rem om tot stilstand te komen op de korte landingsbaan van Leh Airport. Vol adrenaline stappen we het vliegtuig uit en merken meteen dat we hier op een behoorlijke hoogte zijn. Leh ligt namelijk op ruim 3500 meter hoogte en dan is de lucht ijler dan dat we gewend zijn.  Zeker als we even later de trap op lopen om de bagage naar onze hotel kamer te brengen, hangt de tong ons zowat op de voeten en happen we naar adem. Hebben we hier zo hard voor getraind? Gelukkig horen we dat dit verschijnsel heel normaal is op deze hoogte en gaat het vanzelf beter naarmate je beter geacclimatiseerd bent. We doen het de eerste dag dus maar even rustig aan en verkennen de kleine stadskern van Leh. Wat een enorm verschil met het drukke Delhi. Heerlijk om hier een beetje over de marktjes te struinen en kennis te maken met de Ladakhi cultuur. Mannen en vrouwen in traditionele klederdracht lachen ons vriendelijk toe als wij ons vergapen aan deze voor ons weer totaal nieuwe omgeving.

De volgende dag staan we weer vroeg op om de kloosters in de omgeving te bezoeken. Met de jeep trekken we de kale vlakte van Leh in. Om ons heen allemaal besneeuwde bergtoppen, met als uitschieter de 6137 meter hoge Stok Kangri. Dat ziet er indrukwekkend uit. Net als in Delhi is het verkeer ook hier een avontuur op zich. Auto’s, koeien, ezels, trucs en motoren passeren elkaar rakelings. Maar wonder boven wonder gaat het altijd goed. En komen we ook deze keer heelhuids op de plaats van bestemming;  het imposante Tibetaanse klooster Hemis. Hier laten we ons inzegenen voor een succesvolle klim naar de Stok Kangri. Dat moet nu dus zeker gaan lukken. Wij hebben er in ieder geval alle vertrouwen in.

Na een heerlijke lunch bezoeken we vervolgens het Tikse klooster. Een prachtig Tibetaans klooster uit de 15de eeuw opgebouwd tegen een rotsachtige helling. Tijdens de slingerweg er naar toe werd iedereen even stil van het verbazingwekkende uitzicht. Binnen worden we verwelkomd door Tibetaanse monniken en met handen en voeten worden verhalen uitgewisseld.

Op de weg terug naar Leh worden we geconfronteerd met de verwoestingen die de overstromingen van begin augustus hier met zich meegebracht hebben. Huizen bedolven onder puin en hele bomen die door de rivier stromen. Gelukkig zien we dat de heropbouw al flink op gang is gekomen en dat het normale leven zich hier weer zo goed mogelijk heeft hervat.

’s Avonds onder het genot van een Idian Chai (Indiase thee), bereiden we ons mentaal voor op de dagen die gaan komen. Morgen beginnen we dan eindelijk aan ons grote avontuur… de beklimming van de Stok Kangri.

Bergbeklimmen voor het goede doel

augustus 16, 2010 1 reactie

BergbeklimmenEelke Rutten gaat iets héél stoers doen: namelijk een berg in India beklimmen voor het goede doel. En Cheqqer sponsort én volgt Eelke de komende weken in haar avontuur.

Eelke voorgesteld:

Ruim een half jaar geleden werd me een nogal aparte vraag gesteld; of ik deze zomer twee weken lang wilde afzien om een bergtop van ruim 6100 meter te beklimmen. De kans op hoogteziekte zou groot worden en de training er naar toe behoorlijk intensief. De meeste mensen met gezond verstand zouden zeggen: ‘Ben je helemaal gek geworden?’ Maar in een split second had ik bedacht dat mijn zomervakantiebestemming dit jaar de Indiase Himalaya zou worden. Dus geen witte stranden, palmbomen en piña colada, maar kale bergtoppen en instant eten…

Mijn naam is Eelke, en als jonge meid van 29 jaar zou ik deze klus wel even klaren. En voordat ik het wist had ik me ondergedompeld in een bomvol trainingsprogramma en zat ik ieder weekend vast aan wandeltochten door heel Nederland. Niet de allerleukste bezigheid, maar je bent jong en je wilt wat.

Het goede nieuws is dat ik deze uitdaging niet in mijn eentje aan ga, maar samen met nog 29 expeditieleden. En we doen het niet alleen voor de fun, maar nog belangrijker, we willen met z’n allen zo veel mogelijk geld bij elkaar werven voor Stichting Atma Mumbai. Deze stichting zet zich in voor kinderen in India, voor wie goed onderwijs en ontwikkeling lang niet zo vanzelfsprekend is. Want er zijn veel kinderen in India die geen kans krijgen om naar school te gaan. Stichting Atma gelooft dat goed onderwijs  de weg is naar een betere toekomst en maakt kwalitatief hoogstaand onderwijs beschikbaar voor kinderen van alle kasten, rassen, religies en achtergronden.

Ieder jaar organiseert Stichting Atma een challenge van formaat. En dit jaar, je raadt het misschien al, is de Atma challenge het beklimmen van een hele hoge berg: de 6137 meter hoge Stok Kangri in de Indiase Himalaya. We zijn creatief geweest in het bij elkaar sprokkelen van het bedrag dat steeds groter wordt.

Bijvoorbeeld een pubquiz, een veiling en het verkopen van polaroid foto’s; het droeg allemaal bij aan het sponsorbedrag dat we nu hebben en dat geheel ten goede komt aan Stichting Atma. De reis betalen we allemaal geheel zelf. 

Daartegenover worden er ook verschillende trainingen en activiteiten georganiseerd zodat we helemaal fit, vol zelfvertrouwen en op de hoogte van alle gevaren de berg op gaan. Van een weekendje Ardennen en wandeltochten, tot persoonlijkheidstrainingen, trainingen over alpinisme, voeding en hoogteziekte en helpt een sportpsycholoog ons mentaal te sterken voor deze uitdaging. Ondertussen loop ik twee/drie keer in de week hard, volg ik een intensief sportprogramma bij de KNVB en probeer ik zoveel mogelijk kilometers te maken op m’n nieuw gekochte bergschoenen. Zou ik er dan nu na een half jaar van trainen klaar voor zijn? Ik zal er snel genoeg achter komen, want over één week vertrek ik dan eindelijk naar India. Ik ben heel benieuwd wat me daar te wachten staat.

Amsterdam op de Werelderfgoedlijst!

augustus 5, 2010 Een reactie plaatsen

AmsterdamCheqqer berichtte vorige week nog benieuwd te zijn naar de uitslag van de vergadering over de Werelderfgoedlijst. En nu weten we het: we did it, we staan erop! De scheve huisjes van de grachtengordel van Amsterdam mogen eeuwige bescherming van UNESCO verwachten. Welke gebieden staan er nog meer op?

Australië: elf locaties die van historisch belang zijn voor de gedwongen migratie van gevangen in de achttienden en negentiende eeuw.

Bikini: eilandengroep waar de VS in de jaren veertig en vijftig met nucleaire wapens experimenteerden.

China: de historische monumenten van Dengfeng.

Duitsland: het systeem voor waterbeheer in het Harzgebergte.

Frankrijk: bisschopsstad Albi.

India: Jantar Mantar in Jaipur; een verzameling bouwwerken die dienen als astronomisch instrument.

Iran: de tombe van Sjeik Safi in Ardabil, het noordwesten van Iran, gebouwd in de dertiende eeuw, én de bazaar van Tabriz, één van de oudsten in het Midden Oosten.

Noorwegen: mijnstad Roros

Saoedi-Arabië: At-Turaif; diende ooit als eerste hoofdstad van het land en thuis van de Koninklijke familie.

Tadzjikistan: de historische stad Sarazm.

Tanzania: Ngorogoro, een natuurpark rond een vulkaankrater.

Vietnam: Thang Long in Hanoi.

Zuid Korea: de steden Hahoe en Yangdong.

Sri Lanka: de centrale hooglanden.

Hawaii: PapahDünaumokuDükea; een eilandengroep ten noordwesten van Hawaii.

Bron: Algemeen Dagblad

Indian Railways, of toch maar de NS?

juli 29, 2010 Een reactie plaatsen

Trein in IndiaQua ergernis scoren de Nederlandse Spoorwegen een dikke tien op de schaal van één tot en met tien. ‘Je zal er maar werken’, ‘sukkels’, ‘of het nu herfst (bladeren), zomer (hitte) of winter (sneeuw) is, er is altijd iets’. Zie je, zo ergeren ook wij ons Cheqqergroen en geel. Maar, wij hebben het goed, lieve mensen. We moeten de NS eigenlijk op handen dragen, want oh oh, wat kunnen we gelukkig zijn, ja zelfs met het feit dat de werkzaamheden bij Schiphol nog maanden gaan duren.

Want, in India denken ze: hadden we maar werkzaamheden. Er gebeuren regelmatig ongelukken op de duizenden kilometers spoor in dit grote, indrukwekkende land. Op 19 juli vielen er nog minstens 57 doden door een botsing tussen twee treinen, die ‘per ongeluk’ op hetzelfde spoor terecht kwamen. Ik durf het niet compleet met zekerheid te zeggen, maar het is vrij onwaarschijnlijk dat dit ook in Nederland zal gebeuren.

Zijn reizen in de NS treinen in Nederland ronduit saai te noemen, dát kun je dan weer niet zeggen van de treinen in India. Ik zat regelmatig in een trein in India en het is precies zoals in de film; mensen hangen uit het raam (voor zover dat kan met de spijlen ervoor, de enige vorm van ‘veiligheid’) en de deuren waren open of zaten er gewoonweg niet in. Alle plaatsen waren bezet, het is er ontzettend heet, de locals staren je met open mond aan en alles is smerig en plakt aan je lijf. Heb je een sleeper, dan is het nóg meer fun; de bedden zijn van een soort zeil, dat zich in die hitte aan je vastzuigt, ranzig! Maar het ergste is nog: de ratten en kakkerlakken in de treinen.

Op het station in Dehli stond in geniaal gebrekkig Engels: ‘Register here for cockroaches and rats’. Zo van: ratten en kakkerlakken hier melden. Maar ze bedoelden natuurlijk dat je daar naartoe moet gaan, mocht je een kakkerlak spotten. Als er iéts ‘voor de vorm’ gedaan wordt, is dit het wel. Als ik elke kakkerlak in een trein in India moet gaan registreren…poeh. T is dat ik in die tijd nog onwetend was; ik wist niet dat die gigantisch ranzige reuzen insecten, waar je echt van moet overgeven als je er alleen al naar kijkt, konden vliegen. Ik dacht: als ik gewoon in dat bed blijf zitten, kunnen ze niet naar me toe. Nou uhhh, wel dus, maar gelukkig kwam ik daar na mijn India reis pas achter.

Dus mensen, dit was even een reminder; in India gebeuren er vreselijke ongelukken in de trein en word je vergezeld door ongewilde vrienden, de NS laat het alleen maar tien keer per dag afweten, wat is daar nu erg aan? Moraal van het verhaal: ga eens wat vaker met de trein, waar ook ter wereld, das ook nog goed voor het milieu!

India in geuren en kleuren

april 16, 2010 Een reactie plaatsen

Kids in IndiaLuister niet naar de mensen die zeggen dat India stinkt en smerig is. Zoek liever dat knopje in je hoofd, zet het om, en negeer de ratten en kakkerlakken die op sommige plaatsen inderdaad in overvloed aanwezig zijn. Luister wél naar de mensen die zeggen dat je er tegen moet kunnen, tegen die enorme drukte en de indrukwekkende armoede, die India niet kan verbergen voor toeristen. Maar heb je eenmaal besloten dat je ertegen kunt, dan staat je één van de mooiste en meest veelzijdige vakanties ever te wachten. India wordt door elke zichzelf respecterende reiziger als één van de meest indrukwekkende landen ter wereld bestempeld, met recht.

 

India heeft vele geheimen en je kunt alleen maar een glimp opvangen van hoe het er in dit land aan toe gaat. Na die glimp blijft de rest ongrijpbaar voor je, of je er nu een week naartoe gaat, of drie maanden. India roept veel emoties bij je op. De sloppenwijken zijn een altijd terugkomend fenomeen waar je niet omheen kan en dat moet je ook niet willen. Als je met de trein een willekeurige stad in rijdt, zie je kilometers van tevoren al de lemen hutjes waar de mensen in wonen. Die beelden blijven in je geheugen gegrift staan. Juist door die intimiderend bedelende kinderen, met ongewassen, aan elkaar gekleefd haar en vliegen op hun gezicht, ga je India zien zoals je het moet zien. Juist door de gehandicapten die zich strompelend in de hitte langs de in files staande mensen voortbewegen en die proberen de bijrijders hun zelfgemaakte spullen te kopen, leer je India kennen. En juist door de in vodden gehulde zwervers die in rijtjes buiten op de stoep slapen, krijg je een idee van de cultuur van India. Want dat is óók India. In sommige landen kun je ervoor kiezen dit niet te zien, in India niet. Arm leeft hier naast rijk, en wat wil je ook, met 1.2 miljard mensen op zo’n relatief klein oppervlak.

Cocktail

En de kunst is om deze armoede met respect, oppervlakkigheid maar ook meelevend te benaderen, en dan hoeft het helemaal geen belemmering in je vakantie te zijn. Want India kent zóveel moois. India is van oudsher hét land dat boeddhisme en hindoeïsme in de wereld introduceerde, en dus een land met trots. De eeuwenoude tempels en het geloof van de mensen spreekt je aan, of je er nu zelf in gelooft of niet. En waar je ook bent in het land, je weet niet wat je ziet. In geuren en kleuren beleef je de enorme markten waar honderden kilo’s verschillende kruiden, ontelbaar veel antiek en een scala aan onbenulligheden verkocht wordt. Je bevindt je letterlijk in een culturele cocktail; iedereen is anders, iedereen gelooft anders en het maakt helemaal niet uit. En, je raadt het al, India is niet alleen een culturele mengelmoes van vanalles, er is ook een enorme diversheid in landschappen. Waar je in het noorden de heerlijke berglucht op kunt snuiven in het Himalaya gebergte, kun je in het zuiden en aan de rest van de kust, gewoon een paar dagen op het strand liggen. Het stoffige middengedeelte, het armste gedeelte van India, is het minst bezocht. En als je er geweest bent, weet je waarom; niets is af, geen enkel gebouw. Mensen lopen blootvoets over straat en wilde zwijnen, honden en koeien staan gewoonweg van het vuilnis op straat te eten. Toch zullen alle ervaringen in India, mooi of minder mooi, je je leven lang bijblijven.

The burning ghats

Zoals bijvoorbeeld Varanasi. Dat is écht de mooiste ervaring die je in India kunt hebben. Mag je één bestemming kiezen in India, kies dan voor deze ongelooflijk indrukwekkende stad. Van alle landen en steden waar ik ooit ben geweest, is VaIndiaranasi mij het meest bij gebleven. Deze stad, gelegen op een dagje treinen afstand van Delhi, is niet van deze wereld. Als je er de eerste dag bent, lijkt het net alsof het allemaal niet echt is, alsof je in een science fiction film zit die zich in de Middeleeuwen afspeelt. Aan de oever van de enorme Ganges gebeurt het allemaal namelijk; de lijkverbrandingen. Boeddhisten geloven in wedergeboorte en als de ziel niet verbrand wordt, kan deze niet rein mee naar een volgend leven. Dat ze dit allemaal geloven en allemaal doen, ok, maar dat je hier, als wereldvreemde Westerling, bij mag zijn, is werkelijk gestoord. Met open mond sta je te kijken naar de ‘burning ghats’ en die mond blijft nog wel een paar dagen open. Je bent er getuige van hoe het lijk op de brandstapel gelegd wordt, hoe het met benzine wordt besprenkeld en hoe het vervolgens in brand wordt gestoken, in aanwezigheid van alle mannelijke familieleden. Vrouwen mogen hier niet bij zijn; deze zouden ‘te emotioneel’ worden. Maar het gaat nóg verder. Ben je als boeddhist heilig (en dat ben je als je door een cobra bent gebeten, als je zwanger bent, en als je een baby bent), dan mag je niet worden verbrand. Dan word je in doeken gewikkeld en, net als in een Middeleeuws ritueel, de Ganges in gegooid met een rots om je zwaarder te maken. Vanuit het bootje op de Ganges waar we in zaten, keken we stilletjes toe hoe een paar mannen in een bootje naast ons een babylijkje over boord gooiden, naast een aantal zwemmende kinderen…Dat betekent dus, dat de Ganges, waar mensen uit drinken, hun was in doen, hun eten mee klaarmaken en zwemles in hebben, op de bodem bezaaid is met lijken. En die lijken komen soms weer boven drijven…het klinkt allemaal als een horrorfilm, maar als je in de stad bent, is dit onwerkelijke verhaal helemaal niet meer zo vreemd. Het hoort erbij en wat je er ook van vindt, je gaat het vanzelf respecteren, omdat het voor de bevolking zo ontzettend normaal is. In India leer je hoe je je aan kunt passen aan andere gewoonten en gebruiken, waardoor je zelfs dít in een perspectief gaat zien. Naast dit al super indrukwekkende schouwspel is Varanasi gewoon een super super stad, met ontzettend veel smalle straatjes, waar het leven van de plaatselijke bevolking weerspiegeld wordt in de verschillende geuren die je op elke hoek van de straat tegemoet komen. Hier past de beroemde tuk-tuk niet doorheen, maar de honden, buffels, koeien en apen volgen je op de voet. Wil je India zien, dan ga je naar Varanasi.

What else is there?

Naast Varanasi heeft India nog 1001 andere must see places. Wil je even rust in dit druk bevolkte land, ga dan naar Goa, hét paradijs van India, waar mensen voor zon, zee, strand en de vetste festivals naartoe komen. Ook andere kuststeden in India zijn de moeite waard, al is het maar om de hitte te ontlopen. Neem bijvoorbeeld Puri of Chennai, twee mooie kustplaatsjes waar je ook heerlijk kunt zonnen, of een scootertje kunt huren om zelf de stad te verkennen. Want als je die rust niet neemt, kun je gillend gek worden; voor de grote steden in India moet je namelijk heel sterk in je schoenen staan. In Bombay wordt de stoep bevolkt door in rijtjes slapende mensen en in elke stad word je achternagezeten door bedelaars.  Treinen zijn de beste vorm van vervoer in India, maar je zult er als Westerling geen moment rust vinden; starende mensen die handtekeningen en foto’s van je willen, rondvliegende kakkerlakken en duizenden motten die ’s nachts door het raam naar binnen vliegen, het hoort er allemaal bij. En als je eenmaal de smog, die bedelaars en die ratten getrotseerd hebt, kun je wel zeggen dat je weet hoe het in India is, en dat is om het even kort samen te vatten: jaw-dropping en geweldig indrukwekkend.

Hotels

Ga je voor de bovengenoemde rust in Goa, dan is hotel The Whispering Palm Beach Resort een geweldige keus! Op Cheqqer wordt dit resort maar liefst met een 9 beoordeeld! Ga je daarna door naar die indrukwekkende stad Varanasi, dan raden wij je aan daar ook een naar Westerse maatstaven gerund hotel te kiezen. Zo heb je de minste kans op ongedierte en mierennesten in je bed. Je bent welkom om voor Varanasi een eerste hotelbeoordeling te schrijven! Voor Bombay geldt deze regel ook, en Best Western ‘The Emerald’ wordt voor deze stad op Cheqqer het best beoordeeld. Ontdek het in India!

Dé meest gefotografeerde plekken in Azië!

maart 25, 2010 Een reactie plaatsen

Chinese Muur 

Eerder hadden we al de meest gefotografeerde plekken in Europa. Nu maken we het nóg moeilijker en nemen we het uitgestrekte Azië onder de loep. Waar je vanuit Londen nog makkelijk naar Parijs kan, ligt de Taj Mahal toch een paar vliegtickets verder van de Chinese Muur vandaan. Maar, dat neemt niet weg dat het tóch plekken zijn waar je een fotoherinnering van zou móéten hebben!

 

 

Taj Mahal

Niemand weet precies welke de zeven wereldwonderen zijn, maar dit prachtige gebouw in India behoort hier volgens vele lijstjes wél toe. Agra, een stad waar werkelijk niks te beleven valt, is rijk geworden door de miljoenen toeristen die per jaar de stad bezoeken, alleen maar omdat de Taj Mahal er staat. Prins Shah Jahan beloofde zijn vrouw op haar sterfbed een monument voor haar te bouwen dat net zo mooi was als zij. Nou, daar is hij in geslaagd. De Taj Mahal is volledig van wit marmer gemaakt en belegd met edelstenen. De mythe bestaat dat de prins ook nog een zwart marmeren Taj Mahal wilde laten bouwen, maar helaas stierf hij. De bouw van de Taj kostte zo’n honderd miljoen dollar. Twee miljoen toeristen per jaar betekent: veel mensen op je mooie foto! Misschien een cursusje photoshoppen?

Chinese Muur

Een volgend wereldwonder: de Chinese Muur. Als je er bent, vraag je je werkelijk af hoe de Chinezen het in hemelsnaam voor elkaar gekregen hebben dit 6.259 kilometer lange bouwwerk te realiseren. Als je erop staat en een kilometertje of twintig loopt (waar je zo’n vijf uur over doet vanwege de slecht te bewandelen trappen) is het nóg onbegrijpelijker dat in dit bergachtig onbegaanbaar bos midden een China  ooit mensen dít voor elkaar hebben gekregen. Daarom, maak er vooral een foto van, dan weet je zeker dat het geen droom is!

Angkor Wat

Angkor Wat is het grootste religieuze bouwwerk ter wereld en daarmee één van de belangrijkste bezienswaardigheden van Zuid Oos Azië. Het gebouw is volledig uit zandsteen gebouwd en de ruwe vormen waarmee gezichten van Cambodjaanse helden uit deze stenen gehakt zijn, is werkelijk spectaculair. In het steen wordt met afbeeldingen een heel verhaal verteld. Neem zeker een gids mee als je erheen gaat; het is zonde als je geen idee hebt waar de afbeeldingen over gaan. En houd je camera in de aanslag!

Hong Kong

Als er één stad een spectaculaire collectie aan foto’s oplevert, is het wel Hong Kong. Bezaaid met wolkenkrabbers en ’s avonds één grote neon lichtshow; Hong Kong is de spannendste fotostad van Azië. Vanaf The Peak, de hoogste berg in Hong Kong, kun je super foto’s maken van de stad by night. Neem ook eens de ferry van Kowloon naar Hong Kong Island en je wil zeker weten je waaaw-moment vastleggen.

 Hong Kong vanaf PeakMount Everest

Van een heel ander kaliber en ook wat moeilijker te bereiken dan de voorgaande beste Kodak-momenten is de Mount Everest. Het is de hoogste berg ter wereld en we verzekeren je: je hoeft ‘m niet per se te beklimmen om er de beste foto van te maken. Dat is ook niet voor iedereen weggelegd; ten eerste moet je super getraind zijn, en ten tweede heel rijk. Het kost gemiddeld zo’n vijftigduizend euro om de Mount Everest permit te krijgen! Dus, doe een andere trekking, van waaruit je de spectaculaire berg kunt zien liggen, óf, vlieg vanuit Kathmandu de goede richting op (=Thailand), dan hoef je alleen maar uit je raam te kijken!

Volgende week: de meest gefotografeerde plekken in Australië!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.