IJsland was geweldig!

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan, en de tijd van gaan is nu gekomen…Tja, we wisten: eens moeten we terug naar Engeland. En die tijd is nu aangebroken, over een paar dagen pakken we onze biezen en vertrekken we naar Harrogate.Dit wordt daarom mijn laatste blog, en ik maak hierin een samenvatting van wat ik allemaal gezien en gedaan heb.

IJsland is een fantastisch land met een geweldige cultuur, geweldige mensen en supermooie natuur. Ik zou zeggen: iedereen (behalve Greenpeace fans die tegen walvisjagen zijn) zou hier een keer moeten zijn geweest. Het ligt eraan wat je van dit land verwacht, maar eigenlijk is het één grote speeltuin voor volwassenen. Je kunt hier adembenemend mooie gletsjers en geisers zien, of vulkanen met gestolde lava. Je kunt hier baden in de heerlijkste natuurlijk hotsprings of de gemoedelijke reuzen die walvissen heten bekijken. Je kunt eindelozen wandelingen maken of op de fiets dit mooie land verkennen. En natuurlijk is dit land een sprookje, niet alleen om te zien, maar ook door alle verhalen over elfjes en trollen die je hoort. Het is een land om weg te dromen en alleen maar te genieten van volop mooie natuur en leuke mensen.

Ik zou Tom niet zijn als ik ook niet flink had gefeest op dit mooie eiland en daarom zal ik jullie, jong publiek, ook een paar tips meegeven voor barren die je echt niet mag missen. IJsland staat natuurlijk niet bekend als party land en ook Reykjavik heeft die status lang niet in andere landen. Toch weten ze echt wel hoe ze de feestmuts moeten dragen. Als je je in kleinere steden begeeft en het is mooi weer, dan word je, vaker dan niet, uitgenodigd voor een barbecue of een tuinfeest. Dat waren onze mooiste feestjes; je hebt geen idee waar je terechtkomt, én je maakt ook nog eens de locals mee. Ook zijn er genoeg festivals in IJsland, bijvoorbeeld het kreeftenfestival (dat wij helaas gemist hebben).

UITGAAN IN REYKJAVIK

Hemmi & Valdi: een bar in Reykjavik die ik echt helemaal geweldig vond. Het is er goedkoper en er wordt prima muziek gedraaid; van progressive house tot live folk bandjes. We hebben hier een mooie band gezien, een artiest genaamd Myrra Ros (http://www.myspace.com/myrraros).

Bakkus: “opens when you show up, closes when you leave”. Dit was een geweldige bar. Mensen stonden op de tafels te dansen en de muziek was goed, de sfeer nog beter. Het personeel was uiterst vriendelijk en de selectie aan wodka deed ons watertanden. Ik denk dat we dit de gaafste bar in Reykjavik vonden.

Het mooie van barren en clubs in IJsland is dat je nergens entree betaalt. Als je het publiek of de muziek niets vindt, kun je zonder problemen zo weer naar buiten lopen. Zo hebben wij veel ‘night tours’ gedaan, iets dat in Engeland vrijwel onmogelijk is.  Als je meer wil weten over het uitgaan in IJsland, kijk dan op http://www.icelandguest.com/dining/cafe-and-bars/

UITGAAN IN AKUREYRI

Kaffi Akureyri: Dit was een leuke bar, vooral omdat ze hier een rad hadden waar je prijzen meek on winnen, en met prijzen bedoel ik: goede drankdeals.

Café Amour is een leuke mix tussen club en bar; je kunt hier zweten op de dansvloer, en ook lekker kletsen aan de tafels.

Er zijn natuurlijk zoveel leuke kleine stadjes die we bezocht hebben en zoveel mooie natuur. We hebben niet alles gezien wat we wilden zien en dat komt omdat we geen auto hadden. Maar juist daarom hadden wij de perfecte IJsland-ervaring. Ik denk dat het niet beter dan dit had kunnen zijn, al vervloekten we vaak de wegen en het weer, het was prachtig om door dit land te fietsen. Geweldig land, geweldige mensen, geweldige ervaring. Ik hoop dat je het leuk vond om met mij, Tom Cartledge, door IJsland te fietsen.

Vulkanisch gevaar in IJsland

Onze aankomst in Vík í Mýrdal, héél vroeg in de morgen, was spectaculair. Alleen zijn in dit landschap van fjorden, met het geluid van de golven en zeevogels om je heen, was geweldig. Hier woont het bizarre aantal van driehonderd mensen, die volgens mij allemaal nog in bed lagen. Het deed me denken aan het vissersdorpje Whitby in Engeland, waar we vroeger vaak heen gingen. Mijn oog viel op een bijzonder vreemde golfbaan, die aan de fjorden aangelegd was en zo de kustlijn het dorpje in volgde. Het lijkt me, denkend aan hoe het weer hier kan zijn, soms onmogelijk om überhaupt aan deze golfbaan te spelen. 

Onze tocht hiernaartoe was een vrij rustige. We kwamen vanuit Kirkjubæjarklaustur en hadden te maken gehad met gemixte weercondities, natuurlijk. Het lijkt erop alsof een of andere God hierboven ons steeds wil waarschuwen: IJsland is een ruig land, je kunt er niet mee spotten. En dat hebben we dan ook aan den lijven ondervonden in deze tijd; het was soms echt moeilijk om beschutting tegen de enorme harde wind te vinden, ook op de campings. Maar goed, we wisten van tevoren natuurlijk dat we dit moesten verwachten. 

Vík, of voluit, Vík í Mýrdal, is een dorpje gelegen in het verre zuiden van IJsland. In dit minidorpje is nog verbazingwekkend veel te doen voor een reiziger. Het zwarte strand van Vík is prachtig en vanuit daar heb je een super uitzicht over de Reynisdrangar, een drijvende gletsjer. De bewoners vertelden ons alweer een sprookje; rond de gletsjer zouden trollen leven die de zee hier super wild en gevaarlijk maken. Dat is waarschijnlijk een mythe, want in al die tijd hier heb ik nog geen elfjes en trollen gezien, maar ik geloof alle IJslanders op hun woord als het om het weer draait. Het lijkt wel alsof ze allemaal metreologen zijn hier. We hebben dus ook niet geprobeerd of de zee hier wel of niet wild was. Het was weer zo mooi om een tijdje naar dit uitzicht te staren. Het Island Magazine, een Amerikaans blad, heeft dit strand ooit uitgeroepen tot één van de mooiste ter wereld. Dat zegt toch wel iets en het is zeker waar, ondanks dat deze plek wel bekend staat als de natste van IJsland, en dat is juist het tegenovergestelde van wat je op een strand zoekt. Maar wij hadden een supertijd hier, zeker omdat er vrijwel geen toeristen waren. 

Dicht bij Vík ligt de indrukwekkende Mýrdalsjökull, een vulkaan. Deze is erg gevaarlijk, want ongeveer om de veertig jaar spuwt ie lava. Alleen, de afgelopen negentig jaar is dit niet gebeurd. En dat betekent dat er nu, zeker na de uitbarsting van de veel kleinere Eyjafjallajökull, goed op gelet wordt. Een vulkaan bezoeken is één ding, er naast wonen is een tweede. IJsland kreeg een hevige klap na de uitbarstingen van de Eyjafjallajökull dit jaar. Maar als déze vulkaan weer uitbarst, dan kan het zijn dat door alle lava het gehele dorp wordt weggevaagd en dit is natuurlijk een enorme zorg voor de lokale bevolking in Vík. De kerk van dit dorpje staat op een heuvel en iedereen kan deze kerk zien. Er wordt gezegd dat de kerk het enige gebouw is dat overeind kan blijven staan, dat kan overleven, als de vulkaan hier uitbarst. En dus hebben de inwoners van Vík, net zoals wij wel eens brandoefeningen doen, eens in de zoveel tijd een evacuatie oefening. Dan rennen ze met z’n allen zo snel mogelijk naar die kerk. 

Dat hadden wij wel willen zien, óf we hadden wel mee willen doen, maar helaas, de bewoners hielden zich koest toen wij er waren. En dus hebben we al onze tijd gewoon relaxed doorgebracht, en dat hadden we ook wel nodig na al die weken fietsen. Ik kan dit dorpje echt aan iedereen aanbevelen. 

IJslandse les: eten en drinken 

  

ávaxtasafi – vruchtensap
bjór – bier
gos  – frisdrank
kaffi – koffie
kók – Coke, cola
mjólk – melk
léttmjólk – geschuimde melk
te – thee
vatn – water
vín – wijn
hvítvín – witte wijn
rauðvín – rode wijn
+öl – bier, ale 

beiskur – bitter  
bragðgóður – smakelijk
bragðvondur – niet lekker
feitur – vet
ferskur – vers
harður – hard
hrár – rauw
magur – mager
meyr – zacht
mjúkur – zacht
safaríkur – fruitig
seigur – moeilijk te eten
saltur – zoutig
stökkur – crispy
súr – zuur
sætur – zoet
þurr – droog  

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

De IJslandse Alpen!

Skaftafell National Park ligt ook in het Zuiden van IJsland. Het is van grote waarde voor IJsland omdat hier veel toeristen op afkomen. De bergen in dit mooie landschap domineren de skyline als je net aankomt. Prachtig om te zien, alweer zo’n mooi stukje IJsland. Als je van wandelen houdt of gewoon van met open mond staren naar de mooie dingen die je ziet, moet je zeker een paar dagen plannen om dit park te bekijken. Het park is IJslands tweede grootste park, met 4807 m2 oppervlak. Één van de hoofdattracties hier is een waterval die mij eigenlijk een beetje deed denken aan de Giant Causeways in Ierland. Het rotslandschap hier is gevormd door gestolde en gekristalliseerde lava en het ziet er bijna buitenaards uit. Er wordt gezegd dat sommige architecten in IJsland door deze opmerkelijke rotsformaties geïnspireerd werden. 

Skaftafell was vroeger hét boerengebied van IJsland; verschillende grotere boerderijen stonden hier, en een kerk. Toen was het nog vruchtbaar, nu is daar niets meer van over, alles is verwoest door hete lava in de veertiende eeuw. Samen met de geschiedenis van dit park, is er nog zoveel meer te doen; je kunt hier hiken tot je schoenen ervan uit elkaar vallen, en mountain biken in het bos. En dat bos, ja dat wordt natuurlijk belegerd door trollen, althans dat geloven de bewoners. Het is nog steeds fantastisch, al die mythes waar de bewoners in geloven. En in dit National Park is er ook een informatiecentrum, waar je echt iets te weten komt over de gebruiken en geloven van de bewoners en het bestaan van het park. Het was mooi om hier te zijn, en we hebben ook mooi weer gehad. Waar ik wel echt van baal, is dat de batterijen van mijn camera leeg waren en ik die nergens kon opladen. Helaas!

Na een paar dagen in dit mooie park, besloten we door te fietsen naar Kirkjubæjarklaustur, zeventig kilometer verderop. We besloten dat we dat wel konden fietsen in één dag omdat er niet al teveel heuvels waren in deze area. Laat in de avond kwamen we aan in het dorpje, dat echt klein is, maar wel bekend door weer een aantal ‘sprookjes’ en verhalen. Er staat hier namelijk een kerk waar een waterval bij in de buurt ligt. Daar zouden vroeger nonnen hebben gewoond en ze zouden ook in de waterval gezwommen hebben. Op een dag zagen twee nonnen, twee zussen, een hand met een enorme gouden ring uit het water komen. Ze waren blijkbaar heel hebberig, want beide nonnen probeerden de ring van de vinger te halen en verdronken. De waterval en de nabij gelegen berg is genoemd naar de zussen; Systrafoss. De Systrastapi, oftewel zussenrots, bestaat weer rondom een ander verhaal, ook weer over twee nonnen. Één van de twee nonnen werd beschuldigd van het ‘verkopen van haar ziel aan de duivel’, waarop ze werd geëxecuteerd. Later werd de beschuldiging ingetrokken omdat er bloemen op haar graf groeiden en dat zou nooit moeten kunnen als de duivel in het spel is.

Deze interessante verhalen gaan samen met de vreselijke geschiedenis van vulkaanuitbarstingen die IJsland kent. Daar ben ik ook veel meer over te weten gekomen, en mijn conclusie is: wij hebben zoveel geluk gehad dat we nog leven na de recente uitbarstingen van de vulkaan Eyjafjallajökull. Toen deze namelijk in 1783 ook uitbarstte, was het effect veel groter en waren ook omringende landen als Engeland en Duitsland de dupe. Gezegd wordt dat wel 23000 mensen dood gingen door het gif dat de aswolk toentertijd door de lucht verspreidde. Wekenlang was er niets anders dan mist en was de zon knalrood volgens de verhalen. Hierdoor zouden schepen aan wal hebben moeten blijven en ook hongersnoden zouden door deze uitbarstingen zijn ontstaan, omdat oogsten mislukten. Ik geloof dus ook heilig dat wij deze keer door het oog van de naald zijn gekropen en aan een enorme natuurramp zijn ontsnapt. Het wordt tijd dat we eens wat meer leren over de natuur, want het mooie van de natuur is: je kunt niet sturen wat er gebeurt, uiteindelijk is de natuur, terecht, machtiger dan de mens, dus we kunnen er maar beter respect voor hebben. En met déze les, ook nog een lesje IJslands: de landen van de wereld:

 

Engeland = England
Ierland = Írland
Schotland = Skotland
Wales = Wales
Verenigd Koninkrijk = Bretland
Holland = Holland
Frankrijk = Frakkland
Duitsland = Þýskaland
Zweden = Svíþjóð
Denemarken = Danmörk
Noorwegen = Noregur
IJsland = Ísland
Finland = Finnland
Fareo Islands = Færeyjar
Spanje = Spánn
Italië = Ítalía
India = Indland
China = Kína
Japan = Japan
Rusland = Rússland
Australië = Ástralía
New Zeeland = Nýja-Sjáland
Amerika = Ameríka
Verenigde Staten = Bandaríkin
Kenia = Kenýa
Brazilië = Brasilía
Argentinië = Argentína

Zwarte stranden en glinsterende gletsjers

Jökulsárlón, een drijvende gletsjer in het schijnbaar ‘natste’ deel van IJsland. Daar gingen we heen en meteen stond ons een mooie verrassing te wachten: wat een geweldig mooi uitzicht. Houd je van witte stranden? Nou, probeer eens een pikzwart strand, das net zo de moeite waard. De Jökulsárlón gletsjer was prachtig. Zeker omdat we hem zagen om twee uur ’s nachts. Soms moet je gewoon even weg van al die toeristen die overal maar met busladingen aankomen. Wij wilden dus ’s nachts naar de gletsjer gaan, ook omdat het, zo hadden we gehoord, witte ijs mooi af zou steken tegen het zwarte strand. Want dat hadden we nog nooit gezien, een pikzwart strand, en het was zó mooi, het was adembenemend. We zaten daar, om twee uur, met ons drieën, eigenlijk in complete stilte omdat we niet wisten wat we moesten zeggen, zo mooi was het. Het meer bij de gletsjer is 200 meter diep en het is het grootste meer van IJsland. Het is jammer dat jullie er niet bij waren, want deze gletsjer was echt onbeschrijflijk mooi.

Na een minuut of tien zo sprakeloos te hebben gezeten op het zwarte zand, besloten we dat het echt tijd was om te gaan slapen. De dag erna hebben we onze spullen gepakt en zijn we  met onze tent verhuisd naar het mooie zwarte strand van de gletsjer. We wilden eigenlijk de hele dag gaan rondlopen hier, maar helaas –en hier zijn we intussen écht aan gewend- veranderde het weer ineens in enorme wind en regen. IJsland verbaast me nog steeds; je ziet hier alle seizoenen op één dag voorbij komen. Maar goed, we bleven lekker in de tent en vertelden elkaar verhalen en lazen wat boeken. De dag erna was hetzelfde verhaal helaas, maar de dag dáárna scheen de zon en konden we, zonnebrandcrème in de aanslag, weer een stuk verder gaan fietsen, op weg naar het Skaftafell National Park, bijnaam: de IJslandse Alpen. We zijn benieuwd!

Lesje IJslands: in en rondom het huis

Keuken – eldhús
Woonkamer – dagstofa, stofa or in old houses – baðstofa
Slaapkamer- svefnherbergi
Badkamer – baðherbergi
Kantoor – skrifstofa
Tuin- garður
Garage – bílskúr
Veranda – búr

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

Te laat voor de kreeften

Egilsstadir, de plaats in IJsland waar we jullie voor het laatst achterlieten, was een geweldige stad en ik had er veel moeite mee om weg te gaan. De gastvrijheid van de mensen en de relaxte sfeer in dit stadje; ik was eraan gehecht geraakt. Toch verlieten we eergisteren deze plek, om door te gaan richting het zuiden, naar de plaats Höfn. De fietstocht begon slecht (ja, daar gaan we weer, wéér die slechte wegen en die irritante wind). Je kunt er gewoon niets mee, je komt niet vooruit en slechte wegen en harde wind zijn in de loop van deze reis onze ingrediënten voor chagrijnigheid geworden, helaas. We probeerden nog een stukje te liften, maar ook dit lukte niet en uiteindelijk besloten we dat we dan maar onze tent moesten opzetten en het erbij moesten laten.

De volgende dag begon véél beter; de zon scheen, de wind was eindelijk weg en we kwamen op een geasfalteerde weg terecht, heerlijk! We hadden een superuitzicht, waar ik vroeger alleen van had durven dromen. Het landschap was ruig en het leek alsof we op de maan waren. Ik bleef maar denken: ‘waarom hebben ze hier niet Lord of the Rings opgenomen?’ Het zou een fantastische filmset zijn. In een nabij gelegen stadje stopten we een uurtje voor wat rust en lekker eten en toen ging onze reis weer verder en een paar uur later stopten we om te kamperen.

De dag erna zouden we aankomen in Höfn en die fietstocht was één van de meest beste tot nu toe; geen wind, de zon scheen, geen hoge bergen, gewoon relaxed fietsen. We waren weer helemaal in de stemming en hadden allemaal goede zin. Ware het niet dat we vanavond wéér pasta en bonen als avondeten zouden eten, daar word je wel een beetje gaar van, elke dag hetzelfde eten. Maar toen we stopten om ons potje te koken, en eens rondkeken in de omgeving, was het weer net zo mooi als anders en dat maakte alles weer goed.

Toen we uiteindelijk Höfn bereikten, beseften we dat we net een paar dagen te laat waren voor het ‘kreeftenfestival’. Blijkbaar wordt er in deze stad een paar dagen een feest gehouden waarbij alleen maar kreeften worden gegeten. Die wordt door iedereen gemaakt en ook gratis op straat uitgedeeld; dat zou een welkome afwisseling van onze maaltijd zijn geweest, maar helaas, je kunt niet alles hebben! De stad zag er inderdaad uit alsof er een paar dagen flink gefeest was, wij kwamen daar dus middenin de kater binnenvallen en zouden een paar dagen blijven. Later meer over deze kreeftenstad!

IJslandse les: natuur

Bos – skógur
Zee – sjó
Berg – fjall
Brug – Tjörnin
Gletsjer – jökull
Strand – fjara
Vulkaan – eldfjall
Meer- vatn
Rivier – fljót
Waterval – foss
Fjord – fjörður

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

Wanneer gaat walvisjagen stoppen? Tom Cartledge zocht het voor ons uit in IJsland!

Walvisjagen in IJsland dateert terug van eeuwen geleden, toen de Noren nog aan de macht waren in dit land. Omdat ik hier met mijn neus bovenop deze verhitte discussies zit, hier een blog geheel gewijd aan walvisjagen en wat de locals daarvan vinden. Walvisjagen in IJsland begon omdat de tanden van een walvis erg kostbaar zijn. Daarna pas werd ontdekt dat ook het vlees van de walvis eetbaar was. Een walvis wordt met een speer verwond, waarna hij meestal aanspoelt aan land. Vroeger was het dan vechten om het karkas; en degenen die de walvis vonden hadden de jackpot gewonnen. Jackpot betekent in het IJslands precies hetzelfde als walvis; hvalreki. De hedendaagse manier van walvisjagen is niet door IJsland in het leven geroepen, maar door Noorwegen. De landen Japan, Noorwegen en IJsland zijn de landen die vandaag de dag aan walvisjagen doen, en ook al bestaan er geen duidelijke regels voor, in 1986 werd de International Whaling Commission in het leven geroepen, die in zekere mate invloed heeft op de hoeveelheid walvissen waar op gejaagd mag worden.

De discussie over walvisjagen is verhit en loopt hoog op. Gaat whaling nog stoppen? Is het eigenlijk goed voor de economie en zouden we niet veel duidelijkere regels moeten stellen tegen het uitroeien van deze mooie dieren? Ik sprak met een aantal vissers in IJsland, die mij meestal het idee gaven tegen whaling te zijn. Niet alleen omdat de walvis met uitsterven bedreigd wordt, maar ook omdat de IJslandse economie eigenlijk een stuk beter zou kunnen teren op walvis spotten in plaats van jagen. Reykjavik en Husavik zijn namelijk dé plekken in IJsland waar de lokale bevolking bakken met geld verdient juist door de walvissen aan toeristen te laten zien en niet door ze te doden. De meeste mensen in IJsland zijn dus ook tegen walvisjagen, however, om de verkeerde redenen. Natuurlijk zijn er ook andere meningen en ik vond het moeilijk om te horen, maar sommige mensen zeiden gewoon iets in de trant van: ‘we moeten niet zo zeuren, de walvis wordt helemaal niet met uitsterven bedreigd en ik moet ook gewoon mijn rekeningen betalen.’ Hard maar waar…

 

IJsland heeft wat betreft het behouden van natuur eigenlijk altijd een goede naam gehad; het land herbergt een boel natuurlijke bronnen die elders in de wereld niet voorkomen en zorgt goed voor haar natuur. Maar walvisjagen heeft dit imago terecht onderuit gehaald en ik persoonlijk denk dat het heel slecht is voor de economie in IJsland. Er zijn duizenden mensen die petities tekenen van bijvoorbeeld Greenpeace om niet op vakantie te gaan in IJsland totdat het brute doden van deze mooie dieren stopt, en terecht. En hier kom ik weer op het onderwerp: IJsland als vakantieland. IJsland kan zoveel meer te bieden hebben dan het nu biedt. De walvissen zijn daar maar een voorbeeld van; die zijn levend beter voor toeristen dan als kebab op een broodje. IJsland kan zelfs uitstijgen boven toeristenknallers als New Zeeland, maar de regering pakt dit totaal verkeerd aan. Er zijn ook zoveel mooie plekken om te duiken hier bijvoorbeeld, maar er is niemand die het weet, ook wij niet, terwijl wij hier op vakantie zijn. De enige manier om erachter te komen is omdat locals het vaak toevallig weten en dat is meer dan zonde.

Ik hoop met heel mijn hart dat walvisjagen snel stopt, maar ik geloof er nog niet echt in. De mensen hier moeten zich realiseren hoe belangrijk deze mooie dieren voor hen zijn. Niet alleen voor de oceanen, maar ook voor de economie. Tot dan, fingers crossed!

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

De IJslandse Loch Ness en meer sprookjes

Een Loch Ness monster in IJsland? Ja, je leest het goed, ook in IJsland bestaat de mythe, net als in Schotland, dat er een monster huist in één van de meren die IJsland rijk is. In het stadje Egilsstadir, een jonge stad die pas sinds 1947 bestaat, zou ook een mysterieus monster huizen in het meer. En wel een worm. Het verhaal gaat als volgt: een vrouw zou een keer een worm in een doos hebben gedaan als visvoer. Toen ze later de doos open deed, was de worm net zo groot als de doos geworden. De vrouw schrok daar zo van dat ze de worm meteen in het water gooide, waarna hij dus alleen maar groter werd. De lokale bevolking noemt het monster ‘Lagarfljotsormurinn’. De eerste keer dat dit beest gezien werd, was in 1345, maar er zijn nooit bewijzen gevonden, en daarom is de mythe van dit verhaal minder geloofwaardig dan die van het monster van Loch Ness. Wij zaten rond het meer en ik moet zeggen: er hing inderdaad een vreemde atmosfeer rondom dit meer. Het was er koud en het water zag er in plaats van helder, zoals in de meeste meren in IJsland, een beetje troebel wit uit. Het is vreemd om te bedenken dat wij daar zaten; een supermooie plaats in het noorden van IJsland, die dus behekst zou zijn. Het is fascinerend om te bedenken hoeveel mensen geloven in zo’n monster, waar dus geen bewijs voor bestaat.

En hierbij houden de verhalen niet op. Een ander verhaal gaat over ‘de draak van het Oosten’. De koning van Denemarken zond ooit een gezant met magische krachten naar IJsland, die in de vorm van een walvis kon veranderen, zodat hij minder op zou vallen als hij naar IJsland zou zwemmen. Aangekomen in IJsland, werd hij aangevallen door allerlei beesten; een draak en allemaal andere reptielen. Hij besloot een andere kant van de kust te proberen; de noordkust naar Eyjafjörður. Daar aangekomen werd hij aangevallen door enorme vogels, groter dan de eilanden zelf, die hem wegjoegen. Hij probeerde daarop de Westkust bij Breiðafjörður, waar hij ook niet aan land kwam omdat hij dit keer werd aangevallen door een enorme stier. De volgende kant, de Reykjanes Peninsula, was ook geen good luck; ook hier werd hij weggejaagd, nu door een grote rots waar hij niet overheen kon klimmen. Hij besloot terug naar Denemarken te zwemmen en zijn nieuws aan de koning te vertellen, waarop deze de poging om IJsland binnen te vallen, staakte.

Een heleboel fabeltjes dus, maar ook zonder die verhalen is Egilsstadir een bezoek waard. Er is een nieuwe camping bijgekomen waar wij gekampeerd hebben en die perfect is om een paar nachten door te brengen. Er is ook een ‘Sports’ café in de stad, waar wij een paar dagen achter elkaar met de locals doorgebracht hebben. Een erg leuk klein cafeetje, en ook hebben ze een onbeperkt buffet; een reden voor ons om hier een paar dagen te blijven, want na een paar weken je eten op een camping pannetje koken, is een onbeperkt buffet een enorm feest! Ondanks al deze verleidingen, konden we uiteindelijk de energie opbrengen om weer verder te gaan fietsen, namelijk richting Höfn í Hornafirð. Meer hierover in het volgende verhaal!

Lesje IJslands: in de stad

Kerk – Kirkjan
Postkantoor – pósthús
Ziekenhuis – sjúkrahús
Boekwinkel – Bókin verslun
Cafe – kaffihús
Vliegveld – Flugvöllur
Zwembad -Sundlaug
Supermarkt – stórmarkaður

Afscheid nemen is nooit leuk…

Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en wij moesten op een gegeven ogenblik, na welverdiende rust en feestjes, toch echt Akureyri weer verlaten. En dat was een verdrietig moment, zoals degenen die reizen maar al te goed kennen. Afscheid nemen van mensen die je niet kent, maar toch heel close mee bent geworden. Van een wildvreemde stad waar je je toch thuis gevoeld hebt. Eenmaal terug op de fiets keken we nog een keer achterom, en Akureyri lag er supermooi bij. Met een lach en een traan vervolgden we onze route, waar het IJslandse weer natuurlijk gewoon opnieuw zijn trucjes met ons uithaalden. Harde wind, hoge bergen, knalblauwe luchten. Het voelde goed weer op de fiets te zitten, maar sommige paden waren weer redelijk onbegaanbaar.

Ons doel die dag was om naar ‘The Waterfalls of Gods’ te fietsen, die ongeveer vijftig kilometer van Akureyri vandaan liggen. Gelukkig zagen we, toen we aankwamen bij de watervallen, alle bussen met toeristen vertrekken. Er is namelijk niets zo erg dan al dat moois delen met andere, luidruchtige mensen. Maar, we stonden daar bij die watervallen met maar één ander stel en we hadden een prachtig uitzicht op de natuur. We bleven even zitten, maakten de mooiste foto’s en zochten daarna een camping in de buurt. Toen we in de ochtend wakker werden, stonden er alweer tientallen bussen met toeristen, die naar de watervallen gingen kijken. Toen kreeg ik echt een ‘smile on my face’ want wij hadden ze in al hun pracht en praal zonder pottenkijkers kunnen bewonderen, en daar doe je het voor als je reist.

Die dag zou een mooie dag worden, het weer was warm en zonnig, en fietsen langs die watervallen was gewoon een godsgeschenk, zo mooi. We werden onderweg wel aangevallen door broedende vogels, die ons als bedreiging zagen, maar dat was eigenlijk wel grappig en toen we weer de berg af fietsen, konden ze ons niet meer achtervolgen. Na twee uur fietsen kwamen we aan in het Mývatn national park. Het meer dat daar lag, was zo onbeschrijfelijk mooi en blauw, het leek op niets wat ik ooit eerder heb gezien. We waren een beetje ongerust, want alle blogs en reisboeken adviseerden om hier maskers te dragen, omdat er boven het meer onvoorstelbaar veel vliegen zijn, die allemaal in je gezicht komen, zeker als je aan het fietsen bent. Natuurlijk hadden wij die maskers niet en uiteindelijk hebben we echt gelachen; alle toeristen met een masker leken wel in een komedie te spelen, zo grappig. En er waren niet eens zoveel vliegen.

Na het meer belandden we in het plaatsje Reykjahlið, waar we die nacht kampeerden. De volgende dag zou ons een ander heel mooi natuurverschijnsel brengen, namelijk grotten met natuurlijke bronnen erin. En ja hoor, we vonden de grotten, en ééntje was gevuld met dampend water van rond de veertig graden, heerlijk en gezond! Anderen waren weer ijskoud, echt een must om te bezoeken, deze natuurlijke sauna. Na deze mooie ervaring besloten we te liften naar onze volgende bestemming. Toen dat niet lukte, namen we een bus en dat was heerlijk relaxed. Even niet puffend de berg op fietsen, maar gewoon van het uitzicht genieten!

Jullie les IJsland: de maanden van het jaar:

Januari = Janúar
Februari = Febúar
Maart = Mars
April = April
Mei = Mai
Juni = Júni
Juli = Júli
Augustus = Ágúst
September = September
Oktober = Október
November = Nóvember
December = Desember

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

Wat is hot en wat is not in…Akureyi in IJsland! Tom vertelt…

Akureyri is een geweldige, kleine stad en ligt genesteld in de bergen van Noord IJsland. De stad wordt gezien als hoofdstad van het Noorden, wat een aardig compliment is voor deze ‘stad’, met een inwoneraantal waar wij nog niet eens de benaming ‘dorp’ aan zouden geven, namelijk 17,500 mensen. Toch voldoet het helemaal aan het beeld dat je bij een echte stad hebt. Alles is mogelijk in deze mooie havenstad. Om eerlijk te zijn hadden we heel even genoeg van alles hier en wilden we een weekje Kopenhagen eraan vastplakken, bij wijze van vakantie (lekker verwend zijn we ook), maar deze stad heeft eigenlijk zoveel te bieden, dat we dat idee aan de kant geschoven hebben.

Akureyri heeft een scala aan interessante hike mogelijkheden, met geweldig uitzicht over de besneeuwde bergtoppen en de haven van de stad. Het centrum van de stad is schattig, pittoresk en klein en doet me eigenlijk een beetje denken aan Queenstown in New Zeeland. De hoofdattractie in de stad is een enorme kerk, die een stukje Engelse geschiedenis met zich meedraagt; toen Coventry helemaal kapot gebombardeerd werd in de Tweede Wereldoorlog, is er een stuk raam uit een kerk gered en naar IJsland overgebracht. Dat raam zit vandaag de dag nog steeds in de kerk in Akureyri.

 Het zwembad in deze stad is waarschijnlijk de meest bezochte van het hele land en dat is niet vreemd. Voor weinig geld kun je je in twee hete baden, Turkse stoombaden, sauna’s, glijbanen en stoomcabines een hele dag vermaken. Maar we komen hier niet om in zwembaden te liggen; we hebben veel gezien en ik kan bijna niet omschrijven hoe mooi de omringende eilandjes zijn. Ze zijn thuis van één van de grootste watervallen van Europa. Het ene moment lijkt het alsof je op Mars bent, met diepe kraters en enorme lavabergen en het andere moment lijkt het hier wel Thailand, zo groen en mooi. IJsland is echt niet te vergelijken met de rest van de wereld. 

Natuurlijk hebben we ook het uitgaansleven verkend, samen met onze Poolse hosts en ondanks de geringe selectie in clubs en bars, hebben we weer een aantal geweldige avonden gehad. We werden meegevraagd naar een huisfeest toen we in café Amour waren en op dat huisfeest hebben we once again gezien hoe IJslanders kunnen feesten tot ze erbij neervallen.

Het is een prachtig land en ik val nog steeds van de ene in de andere verbazing. Maar, toch mis ik soms iets. Skydiven bijvoorbeeld zou he-le-maal geweldig zijn in dit land qua uitzicht, maar daar zijn geen mogelijkheden voor, net zoals wil water raften. Ze zijn hier nog helemaal niet zo toeristisch ingesteld en dat is aan de ene kant goed, maar aan de andere kant denk ik soms: het is ook jammer, want zo mis je een boel mooie kansen om het land nog beter te leren kennen.

Jullie lesje IJslands: weersomstandigheden (Veður)…

*Zonnig = Sólríka
*Regen = rigning
*Bewolkt = ský
*Wind = vindur
*Storm = Stormur
*Mist = mistur

Geschreven door: Tom Cartledge
Vertaald door: Loes van de Ven

De echte IJslandse man…

De laatste week was eigenlijk best zwaar. Ik weet dat ik in elke blog over de wind begin, maar ik kan jullie gewoon niet uitleggen hoe vreselijk hard die in IJsland waait en hoe ijzig koud hij is. Tijdens het fietsen, kunnen we geen minuut rusten, want ook al gaan we bergaf, dan nog moeten we hard trappen door de sterke wind. Nadat we weer een hele dag en avond gefietst hadden over vrij onbegaanbare paden, hadden we echt even rust nodig, iets om ons weer te motiveren door te gaan. We vonden een superleuke kleine camping in een plaats genaamd Saeberg, dicht bij Reykir. De grote verrassing was: een bubbelbad buiten! We konden heerlijk in het warme water relaxen en genieten van het mooie uitzicht; precies wat we nodig hadden. Het zijn deze momenten die IJsland zo’n geweldig land maken.

De volgende dag vertrokken we naar Blonduos. Ook dit keer werden we niet gespaard. De wind waaide hard en we kwamen bijna niet vooruit. Uiteindelijk stopten we langs de weg bij een caféétje om even uit te rusten. Daarna gingen we vol goede moed weer op weg, maar niet op de fiets, nee, we gingen weer proberen te liften. Een uur ging voorbij en eindelijk kwam er weer een vrachtwagen langs. De bestuurder was op weg naar Akureyri, precies de plek waar wij over een paar dagen wilden zijn. Het was geweldig; we mochten de hele weg meerijden en het plaatsje Blonduos zouden we nu gewoon met de auto kunnen bewonderen. Een extra nacht daar was niet meer nodig. Uiteindelijk reden we de bergen in, dichtbij Akureyi en het uitzicht was werkelijk prachtig. We konden geen woord uitbrengen. Ik heb de halve wereld al gezien, maar zoiets moois werkelijk nog nooit. Eerder op de dag kwamen we nog een paar Nederlanders tegen die zeiden dat dit gebied ‘niet erg speciaal was’. Dan wil ik wel eens weten hoe de rest van IJsland er nog uitziet!

In het Noorden van het land ligt een aantal stadjes met een verhaal, zo hoorden we weer van de locals. Zo vond in Borgarvirki IJslands laatste executie ooit plaats in 1830. En in dit stadje, als je een ‘echt IJslandse man’ wil zijn, moet je je bewijzen. Je moet namelijk naakt, midden in de nacht, met een zaklamp in je hand, door het ijskoude water, naar het eilandje Drangey zwemmen, een uur verderop. Tijdens het zwemmen moet je het volkslied zingen…oh wat zouden wij die traditie graag eens meegemaakt hebben!

De camping van Akureyi was geweldig; ze hadden er Turkse stoombaden en sauna’s en dat hadden onze benen wel even nodig. Het leek wel een droom; buiten in de sauna zittend en uitkijkend op de mooiste bergen die ik ooit gezien heb. Sinds we hier zijn, schijnt de zon constant, we moeten wel iets goeds gedaan hebben dus! Na de camping zijn we voorlopig even ingetrokken bij twee Poolse meiden die hier wonen, via de website couchsurfing.com. Het is echt handig; mensen vinden waarbij je gratis mag overnachten! Op het moment dat ik deze blog schrijf, kijk ik uit over de mooiste bergen. We bereiden ons nu voor op het volgende avontuur, maar blijven hier een paar dagen om weer bij te komen van het vorige.

IJslandse les: hoe je je voelt

Eg er = Ik ben
godur = goed
Hamingusamur = gelukkig
Aedisiegur = fantastisch
Brjaladur = gek
ferskur = fris
sorgmaeddur = verdrietig
reidur = boos
full = chagrijnig